Lotgenotengroepen Rouw

Ieder mens komt vroeg of laat in aanraking met het overlijden van een dierbare en gaat hier op een eigen manier mee om. Voor veel mensen is het na verloop van tijd moeilijk om de draad weer op te pakken. De mensen om u heen gaan verder met hun leven, terwijl voor u de behoefte om over het verlies te praten nog steeds aanwezig is. Vaak wilt u anderen niet te veel belasten met uw verdriet en groeit het gevoel van eenzaamheid. Dan kan het praten met lotgenoten, mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, u ondersteunen in het verwerken van uw verdriet.

Bij Steunpunt Zorg voor Welzijn starten regelmatig niet therapeutische lotgenotengroepen in de categorieën:

- Tieners (12-18 jaar)
- Twintigers
- Nabestaande na zelfdoding, twintigers
- Nabestaande na zelfdoding, volwassenen
- Volwassenen die hun partner hebben verloren, dit is een bestaande groep waarbij instroom mogelijk is
- Volwassenen die hun partner verloren hebben en achterblijven met jonge kinderen
- Ouders van een overleden kind

Voor alle groepen geldt dat herkenning en erkenning de sleutelwoorden zijn. In een open sfeer praten over het verlies van een dierbare met mensen die hetzelfde is overkomen, kan je ondersteunen in het verwerken van het verlies. Voorafgaande aan deelname vind er een kennismakingsgesprek met de coördinator plaats.

Er zijn aan deze vorm van ondersteuning geen kosten verbonden.

Wilt u informatie? Belt u dan met Marian Meyles of Bernadette Vonk, 0229-272196, of met één van de collega’s. U kunt natuurlijk ook het formulier invullen om u als vrijwilliger of een hulpvrager aan te melden.

 

klik hier om dit venster te sluiten

 

Ervaringen van deelnemers;

Uit de tienergroep:

"Ik heb onwijs veel genoten, gelachen en gepraat bij Steunpunt Zorg voor Welzijn! Het is voor mij altijd een grote steun geweest, en dat is het nog steeds.

Groet, Dafne"


Uit de groep partnerverlies en achterblijven met jonge kinderen:

"Januari 2006 overleed mijn maatje Miriam na 2 1/2 jaar aan leukemie. Dat jaar was het alle hens aan dek om het gezin met 3 jonge kinderen en fulltime baan te combineren. Het verdriet was in deze periode overweldigend, maar gelukkig stonden de familie en vrienden klaar om steeds een luisterend oor te bieden.

Diverse keren naar bijeenkomsten geweest over rouwverwerking, wat veel inzicht gaf in wat je emotioneel maar ook fysiek allemaal kan en moet doormaken. Kwam hier sterker uit en groeide als mens. Maar na 2 jaar na de dood van m'n maatje gaat de omgeving anders reageren, je bent nu een alleenstaande man met kinderen. Haar naam wordt steeds minder genoemd, terwijl Miriam nog zo diep in mij verder leeft!

Toen kreeg ik een sterke behoefte om mij aan te sluiten bij een lotgenotengroep hier in Hoorn. Dat is een verademing, hier worden de namen van onze geliefden nog steeds uitgesproken, geen schaamte, geen loze aanmoedingen van 'kom op, het leven gaat verder'! Dooddoeners van mensen die niet weten wat het is om een geliefde voor altijd (tijdens ons aards bestaan) te verliezen. Het samen delen maakt deze bijeenkomsten heel fijn en bijzonder.
Gert Jan"